Dialyseboeren

De grootste ergernis in de trein schijnt het luidruchtig mobiel telefoneren van medepassagiers te zijn. Maar het al te hard met elkaar praten van treinreizigers kan daarmee worden gelijkgesteld. Als vaste forens die dagelijks anderhalf uur werktijd tussen de rails toevoegt aan zijn kantoortijd, erger ik mij daar regelmatig aan. Ik hoor tot de categorie reizigers die er vaak ook wat van zegt. Ik hou alleen mijn mond als ik merk dat artsen of studenten medische informatie uitwisselen. Daar heb ik een speciaal ontwikkelde antenne voor. Dan moét ik wel luisteren. Kan er niets aan doen. Vooral als artsen tegen elkaar gaan opbieden. Het niveau cafépraat. Heerlijk, ik geef het toe. Ik probeer dan altijd te ontdekken van welk specialisme ze zouden kunnen zijn en het liefst ook uit welk ziekenhuis.
Van de week een makkie: ‘Die dialyseboeren moeten in hun hok blijven. Willen ze nu zelf ook poli gaan draaien. Bij de huisartsen foldertjes in de bus gaan gooien. Dat ze patiënten met een beetje eiwit in de urine voortaan ook naar hen kunnen doorverwijzen. Ja, dat zijn de gemakkelijkste patiënten. Snel verdiend, maar daar ga ik dwars voorliggen,’ Tja, de marktwerking gepresenteerd tussen de rails. Ik ontkom er maar niet aan.
Ben VM Crul