Gezond oud?

De babyboomers gaan met pensioen. Het is bijna niet te geloven, maar ook de generatie die in de jaren zestig de maatschappelijke ramen openzette en zich voornam forever young te blijven moet er aan geloven. Ook zij worden oud. Maar... anders, want ‘leeftijdsloos oud’, zoals dat heet.
Die indruk krijg je tenminste in de nasleep van een boekenweek die geheel gewijd was aan de ouderdom en een paar recente bespiegelingen over de ‘nieuwe’ oudere (of: de oudere jongere? Of is dat toch weer wat anders?)
Neem geriater en oud-hoogleraar Dick Sipsma, zelf nog van net voor de babyboomgeneratie. Van hem verscheen zopas een pamflet: Van oude mensen, de dingen die komen gaan. Hij pleit daarin voor het functioneel benaderen van de leeftijd. Weg met die nietszeggende kalenderleeftijd. Doorbreek de starre indeling van levensfasen. We moeten wel, zegt-ie, want gezonde en veerkrachtige, vitale ouderen hebben we straks hard nodig, al was het alleen maar ‘om de voortschrijdende kennis in de samenleving te integreren’. Ze blijven zich voor onmisbaar houden, die babyboomers.
Hoe ouderen zo vitaal zullen blijven, durft u nog te vragen?
Simpel: op de langere termijn dankzij de (biomedische) wetenschap; op de kortere termijn dankzij een paar ‘engelbewaarders’, zegt Sipsma, zoals: goeie sociale vaardigheden, een positieve levensopvatting, een positief zelfbeeld, een gezonde en sportieve leefstijl en nog zo het een en ander. Je kunt ook zeggen: typisch het beeld van het soort rozige ouderdom waarin geen plaats is voor gebrek, voor aftakeling, ziekte, verlies en psychische ellende.
Gelooft u het daarom ook niet? Gelooft u ook dat die babyboomers zichzelf een rad voor ogen draaien en de harde werkelijkheid niet onder ogen zien, zelfs al zijn ze, zoals Sipsma, geriater? Denkt u ook dat het een (overigens begrijpelijk) utopisch verlangen is?
Lees MC van deze week, en merk dat er in de ouderenzorg nog veel, nog heel veel te doen is - vooral omdat de vergrijzing onvermijdelijk veel en nog onbeantwoorde multimorbiditeit met zich meebrengt.
En dat dus de 80'plusser die met atletische zwier over een hekje springt (ik zag het mijn grootvader 25 jaar geleden nog doen) toen, net als nu en in de nabije toekomst, helaas een uitzondering is.

Henk Maassen