Feest der herkenning
Zaterdagavond. Een van mijn vrienden viert zijn veertigste verjaardag. Met z'n achten zoeken we een goed restaurant op. In de geanimeerde gesprekken valt al snel de term 'ADHD'. Wat blijkt? Drie van de acht uit dit gezelschap hebben afgelopen jaar die diagnose te horen gekregen. Dat is 37,5 procent! Of liever vier van de negen (45 procent!) als we de vriendelijke ober meetellen die zich spontaan in het gesprek mengt met de opmerking 'Strattera, dat is echt geweldig!'
Ik zit toch even met mijn oren te flapperen. Dat het aantal voorschriften voor ADHD-medicatie al jaren stijgt, is bekend. Tussen 1997 en 2006 met maar liefst 632 procent. Maar dit slaat alles.
Al eerder heb ik me verbaasd over de almaar groeiende populariteit van ADHD-diagnostiek en -medicatie bij volwassenen. Ik meen dat er voldoende reden is voor scepsis bij deze trend. Want ga maar na: een objectieve test voor de kwaal bestaat niet. De diagnose vindt voornamelijk plaats op basis van zelfgerapporteerde herinneringen aan de kindertijd voor het zevende levensjaar. De voorgeschreven stimulantia vallen onder de opiumwet en je mag er niet zomaar de grens mee over. De mogelijke bijwerkingen zijn niet mals. De kwaliteit van het bewijs van werkzaamheid op de lange termijn laat bovendien te wensen over. Wordt hier door de dames en heren voorschijvers harde wetenschap bedreven, of is het voor hen toch wel handig dat er een label en een pilletje zijn voor mensen die door aandachtsproblemen in de knoei raken?
Al eerder wilde ik hierover in gesprek met 'mevrouw ADHD-bij-volwassenen in Nederland' Sandra Kooij. Toen zij vernam dat ik daarbij haar banden met de farmaceutische industrie niet onbesproken wilde laten, haakte zij af. Met kritische beschouwingen over het fenomeen hoef je bij psychiaters sowieso niet aan te komen. Een recente forumdiscussie over de diagnose 'ADHD bij volwassenen' kwam niet van de grond wegens een gebrek aan opponenten. Volgens het congresverslag is 'de strijd om de geloofwaardigheid van de diagnose ADHD een achterhoedegevecht geworden, waar collega's die hun literatuur bijhouden zich niet meer voor lenen.'
Dus moet ik het maar normaal vinden dat aan een willekeurige feestdis bijna de helft van de aanwezigen een DSM-IV geclassificeerde psychiatrische aandoening heeft die met pepmiddelen gekanaliseerd dient te worden? Kennelijk.
Robert Crommentuyn
geplaatst door Redactie Medisch Contact op
maandag, april 21, 2008
Stuur dit bericht door: 
4 reacties:
Zeg me wie uw vrienden zijn...
Ik zat toevallig ook aan deze door de heer Crommentuyn beschreven feestdis, en ben zelf een van de ad(h)d gediagnosticeerde aanwezigen.
Deze steekproef is natuurlijk niet representatief. Zo'n 3% van de bevolking heeft diagnose ad(h)d, en niet 37,5 % zoals aan deze tafel.
In het beschreven gezelschap van acht personen zaten overigens ook drie tot vier personen die met vormen van cannabis-verslaving te maken hebben (gehad)... toevallig (?) voor een deel juist ook die mensen (behalve ondergetekende)die ad(h)d gediagnosticeerd zijn. Verder rookte zes van de acht aanwezigen, ook bovengemiddeld.
Ook opvallend: vijf van de acht, waaronder alle(!)(ex-)'verslaafden' en ad(h)d'ers bleken hun universitaire studies niet te hebben afgerond (en daarna problemen rondom vinden-houden en organiseren van het werk). Toeval?
Soort zoekt soort, misschien?
Vriend, neem de klachten van deze mensen serieus. Evenals de cijfers die bekend zijn over de effectiviteit van behandeling met medicijnen en/of verschillende vormen van therapie.
En tot slot mag je je ook weleens afvragen wat het over onze samenleving zegt, dat zoveel mensen blijkbaar problemen hebben met de eisen die (thuis en op het werk) gesteld worden aan onder meer efficiency, time-managment, zelf-organisatie en omgang met prikkels, verdelne en richten van aandacht et cetera.
Beste 'Mic',
De klachten neem ik zonder meer serieus. Je reactie zet zeker aan het denken. Vooral de 'soort zoekt soort'-hypothese intrigeert. Wat je laatste opmerking betreft: Het blijft dan de vraag of psychiaters er zijn om ziekten te behandelen of om maatschappelijke problemen te behandelen.
Robert Crommentuyn (geen AD(H)D, afgestudeerd, roker)
Je bent niet alleen ziek als je zelf vind dat je een probleem hebt, je bent ook ziek als je anderen ziek maakt. Zoals sommigen met een anti-sociale persoonlijkheidstoornis en geen/weinig ziekte inzicht.
De psychiatrie is ernstig ziek
Beste Robert,
Hier in het Westen hebben mensen de tijd en de luxe om over zichzelf na te denken.
Het lijkt wel of mensen graag wat willen mankeren...en jawel.. het kan in 1 dag. Je kunt in 1 dag een psychiatrische diagnose krijgen op basis van vragenlijsten en gesprekken. Deze zouden dan aantonen dat je stofje mist in je hoofd.
Maar wat de "normale"waardes dan zouden zijn, kan niemand je vertellen.
Het zou ook een neurologische ziekte zijn, maar waar is de Neuroloog?
Iedereen herkent zich in het DSM lijstje, want niets menselijks is een mens vreemd.
Het is een rare wereld!! En helaas zijn er heel veel kinderen die een te grote prijs betalen voor de excuusziekte ADHD.
Groet
Elsa
Een reactie plaatsen
<< Startpagina