Vaderschapsmystiek

Ik ben vandaag thuis om te zorgen voor onze jongste. Een aangename klus. Ze krijgt van mij enkele schone luiers en flesjes melk en een flinke dot aandacht. Verder heb ik er geen omkijken naar. Het jonge ding slaapt immers de helft van de tijd.
Ongemerkt doe ik echter heel belangrijk werk. Van levensbelang zelfs. Als we tenminste de geleerden De Jonge, Ruys, Semmekrot en Brand mogen geloven. Door mijn fysieke nabijheid bescherm ik mijn dochter tegen wiegendood. Had ik haar naar de kinderopvang gebracht, dan was de kans daarop vernegenvoudigd. Echt waar.
Hoe dat kan, weten de heren wetenschappers zelf niet.
Ik wel. Op de creche lopen moorddadige juffen rond die kindjes moedwillig op hun buik te slapen leggen onder veel te veel dekens en die dikke sigaren roken in de babyslaapkamer.
Alle gekheid op een stokje. De luchtledige beweringen van De Jonge, Ruys, Semmekrot en Brand zijn een belediging voor alle liefdevolle, professionele en toegewijde leidsters die mij en vele andere ouders week in, week uit een belangrijke zorg uit handen nemen. Ik breng er mijn dochter aanstaande woensdag en donderdag met een gerust hart weer naartoe.

Robert Crommentuyn