Niet doen

Van de bewoners van gezinsvervangende tehuizen krijgt 15 procent een antipsychoticum voorgeschreven. Bij bewoners met probleemgedrag loopt dat op tot 40 procent. Meestal ontbreekt een psychiatrische indicatie. Staak dit onjuiste voorschrijfgedrag onmiddellijk en schakel over op multidisciplinaire diagnostiek van gedragsproblemen, zo betogen Stolker c.s in het Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde van 5 juli. De auteurs beroepen zich onder andere op het artikel in The Lancet van januari waarin overtuigend wordt aangetoond dat het weinig zin heeft om agressieve verstandelijk gehandicapten te behandelen met antipsychotica.

Het kan natuurlijk helemaal geen kwaad om zo'n oproep in een Nederlands tijdschrift en ondersteund met Nederlandse gegevens nog eens te herhalen. Maar voor de volledigheid is het dan ook aardig om het commentaar van Johnny Matson en Jonathan Wilkins in The Lancet nog een keer samen te vatten.

Haarfijn leggen zij uit waarom dit treurige artsengedrag zich eindeloos blijft voortslepen. Dat komt, zeggen zij 'omdat gedragstherapeutische kennis in de instellingen schaars is. Ook is het toedienen van pillen gemakkelijker dan praten. Bovendien verschuift de verantwoordelijkheid bij het voorschrijven van medicijnen naar één arts terwijl een gedragsgerichte behandeling afstemming behoeft van verscheidene zorgverleners.'

Kortom: zonder rigoreuze cultuur- en beleidsverandering in de instellingen kunnen we de komende jaren nog een reeks van oproepen à la Stolker verwachten.

Robert Crommentuyn