Projectielbraken

Soms komt het nieuws niet van buiten maar van binnen. Hele ziekenhuisafdelingen zijn erom gesloten en nu was ik de pineut van het norovirus. Afgelopen zaterdag loop ik naar buiten met het hondje voor zijn rondje, maar al snel maken we rechtsomkeert. Sleutel in het slot, deur open, wc-deur wijd, kleppers omhoog en daar spettert alles in de pot. Met opgetrokken wenkbrauwen staat mijn vriend te kijken naar dit zogenaamde ‘projectielbraken’. Je kan ook wel wat rustiger overgeven, zie ik hem denken. Ik zie zo ook wel dat je ziek bent.
Niet lang daarna herhaalt het ritueel zich. De thermometer wijst op 38 graden en even later komt ook alles er aan de andere kant uit, in waterige vorm. Vier dagen volgen van dobbelsteentjes water, een Russische hoofdpijn, absoluut geen eten en regelmatig ‘projectielbraken’. Ik voel me een leeggelopen fietsband. ‘Neem paracetamol, neem domperidon en bovenal neem een ORS’, hoor ik u denken. Ja, hoe graag zou ik dat doen! Paracetamoltabletten weigert mijn maag resoluut. De grote vette parafine zetpil met een gram paracetamol wekt een gang naar de wc op, waar ik het witte ding binnen tien minuten terug zie. De domperidon zetpil zit in een darmprikkelende polyethyleenglycolbasis die mij onmiddellijk naar de toiletpot laat rennen. De ORS smaakt naar brak zeewater met een ijsjeslucht. Ook wie zich kiplekker voelt, houdt het niet binnen. Waar moet ik al die farmaca in hemelsnaam in stoppen? Mijn oor? Wie het weet mag het zeggen.

Hellen Croonen