Minister Klink (VWS) rookt

In de studio van het Financiele Dagblad moet Minister Klink van volksgezondheid aan de interviewer uitleggen dat hij geen 'betuttelaar' is. Ook het aanstaand rookverbod in de horeca is geen voorbeeld van de betutteling, vindt de minister.

Het gaat namelijk niet om de betutteling van de horeca-bezoeker, maar om de bescherming van de werknemer. En hij zat aan de maatregel vast, erfenisje van het vorige kabinet.

Nou, lekker overtuigend. Eindelijk een stevige antirookmaatregel die echt tot een grote stopgolf zal leiden, ontkracht de minister de maatregel om niet als "betuttelaar" te worden gezien.

Maar dan volgt de hamvraag:

"Bent u zelf een stevige roker?"

"Ik rookte wel stevig en ik rook nog steeds wel.

Maar niet zo heel stevig meer.

Maar af en toe een sigaar, daar ontkom ik kennelijk niet aan."

Sic!

Heleen Croonen

Twaalf punten voor de apotheker

Dat het tussen dokters en apothekers niet altijd botert, is bekend. Zou er sprake zijn van een minderwaardigheidscomplex? Terwijl Hind haar best deed op het songfestival gingen al mijn punten eergisteravond naar de apotheker.
Onderweg van mijn werk belt mijn vrouw. Een van mijn dochters heeft een dermate pijnlijke voet had, dat ze niet meer kan lopen. Eenmaal thuis blijkt de huid van de enkel flink ontstoken. De vermoedelijke schuldige is een bacterie die via een blaar op de hiel moet zijn binnengedrongen. Zo worden de nieuwe schoenen nog duurder dan ze al waren. Een gevalletje dokterspost. Voor het bellen de temperatuur opnemen, want met vier kinderen krijg je ervaring. Achtendertig graden en veertig minuten later kunnen we er terecht.
De huisarts bevestigt het vermoeden. Dat wordt een kuurtje. Het grote geneesmiddelenboek gaat open en de dokter bladert. ‘Kan ze een pilletje slikken?’ Dat lukt een zesjarig wel. ‘Hoe zwaar is ze?’ Geen idee, is er geen weegschaal? ‘Nee’, schudt de dokter en bladert verder. Dan slaat ze aan het rekenen. Op basis van haar leeftijd gaat ze uit van dertig kilo. Dat is ze zeker, bevestig ik. Het rekenen duurt zorgwekkend lang. Dan rolt een recept voor amoxicilline en clavulaanzuur uit de printer. De opmerking dat ‘de apotheker wel zal bellen’, begrijp ik niet. We wensen elkaar een prettige avond en ik til mijn dochter naar de inpandige apotheek.
Voor het recept is uitgegaan van dertig kilo en de arts wilde niet te laag zitten, zeg ik voor de zekerheid bij de apotheek. ‘We zullen eens kijken’, antwoordt de apotheker terwijl ze een weegschaal aanreikt. Balancerend op één been blijkt mijn dochter 24 kilo. Oeps, denk ik en stel mij allerlei vreselijke gevolgen voor van een overdosering.
De apotheker belt de huisarts voor overleg. Dat gaat via de centrale, dus ze krijgt eerst de baliemedewerker tegenover haar aan de telefoon. Ik kan beide verstaan. Dat zijn nog eens korte lijnen. In overleg verandert de apotheker de dosering van 5 naar 6 ml. Omhoog, verbaas ik me? ‘Ja’, glimlacht de apotheker. Ze kijkt nog een keer in haar naslagwerk en besluit op eigen gezag dat het 7 milliliter moet worden. ‘Dan klopt het precies.’ Ik geloof haar op haar woord.

Evert Pronk

Brandveiligheid

Veel bedrijven en instellingen ervaren brandweervoorschriften en -controles als een last. Want: ‘Ze doen moeilijk over de kleinste details’ en ‘het kost alleen maar geld’. De brandweer komt aangekondigd en onaangekondigd inspecteren. En zonder goedkeuring geen vergunning.

Het is natuurlijk allemaal te doen om onze veiligheid. Maar juist in ziekenhuizen wordt die kennelijk niet zo goed in de gaten gehouden. Want al heeft iedereen zijn mond vol over ‘patiëntveiligheid’, de praktijk is anders. Dat blijkt bijvoorbeeld uit het vernietigende rapport van de Inspectie voor de Gezondheidszorg (IGZ) over de brand met fatale afloop in een operatiekamer in het Twenteborg Ziekenhuis in Almelo. De veiligheid van de anesthesiezuil was ver te zoeken en personeel was niet goed voorbereid op een brand. Het was te danken aan twee bijdehante medewerkers dat de ramp niet nog groter is geworden.
Zo’n incident zet je wel aan het denken: hoe is het gesteld op de eigen werkplek? Zijn er goede vluchtroutes? Weet ik waar ik naar toe moet als er brand uitbreekt?
Ook de IGZ roept ziekenhuizen op de actuele veiligheid te inventariseren en te controleren. Blijkbaar is daar aanleiding voor. Weet u op dit moment hoe veilig het instrumentarium is waarmee u werkt?

Ingrid Lutke Schipholt

Google health: niet voor medische doeleinden

Google Health is sinds gisteren in de lucht. Met een e-mailadres van Google, oftewel Gmail, kan iedereen zijn eigen medische dossier op internet openen. Google Health waarschuwt de pionierende bezoeker meteen:

This content should not be used during a medical emergency or for the diagnosis or treatment of any medical condition.

Niet voor noodgevallen, diagnose of behandeling dus. De vraag rijst waarvoor de data in het elektronisch dossier wel gebruikt mogen worden. Nou, Google weet er zelf wel wat leuks mee te doen:

When you provide your information through Google Health, you give Google a license to use and distribute it in connection with Google Health and other Google services.

Meer weten?

• The Wall Street Journal heeft een mooi feitelijk artikel over Google Health.
• In deze weblog geeft Google zelf meer uitleg over het initiatief.
• Concurrent Microsoft maakt iets dergelijks met de naam Health Vault. Overmorgen gaat het softwarebedrijf op het e-Health congres van de NPCF in discussie met het publiek.

Heleen Croonen

Dokterje spelen

Hebben we dat niet allemaal gedaan toen we klein waren? Het goede nieuws is: het kan nog steeds. Voor jongelui van alle leeftijden wemelt het internet met flauwe doktersspelletjes als ‘drunken doctor’ en ‘amateur surgeon’. In die laatste botst een would-be chirurg die eigenlijk pizzakoerier is met zijn autootje tegen een aan lager wal geraakte arts. Opereren maar!
Voor serieuze diehards met een tussenuurtje is er 'Virtual hip replacement' en ‘Virtual open hart surgery’. Kies je niveau en breng een bypass aan. Have fun.

Robert Crommentuyn

Tablet voor IVF

Ik ben blij dat ik geen rat ben.



Een rat heeft een menstruatiecyclus van vier dagen, wat betekent dat zij elke vier dagen ongesteld is. Mocht zij een keer niet ongesteld zijn, dan is zij zwanger. Van twaalf kinderen. Deze feitjes over de cyclus van de rat vertelde onderzoeksleider Marco Timmers op het congres 100 jaar farmacologie.

Tablet voor ei-cellen
Timmers werkt bij Organon -pardon!- Schering-Plough en leidt het onderzoek naar een pil met IVF-hormonen. Hij onderdrukt het follikelstimulerend hormoon (FSH) en het luteinizerend hormoon (LH) bij ratten, die daardoor geen cyclus meer hebben. De ratten krijgen vervolgens een tablet met deze hormonen toegediend en de ei-groei en de ei-sprong komen weer op gang.

Geen injecties
Op dit moment zijn er alleen injecties met LH en FSH te koop voor IVF-behandeling. Een tablet is makkelijker in te nemen en zou minder risico geven op het gevreesde Ovarieel Hyperstimulatie Syndroom. Technisch gezien is een laag moleculaire variant nodig van de hormonen. Op het congres laat Marco Timmers zien hoe de kleine variant van het hormoon in elkaar wordt geknutseld en hoe het kleine ding werkt op de receptor. Het tablet met IVF-hormonen worden nu getest in fase-III-onderzoek. Nog te vroeg voor gejuich, want er kan nog vanalles tussen komen, maar wel een boeiende ontwikkeling.

Filmpje
Webcasts van het symposium 100 jaar farmacologie verschijnen hier. De presentatie van Timmers staat er nu nog niet op, maar ga af en toe eens kijken.

Heleen Croonen